Overstap naar de gravelbike

Waarom ik steeds meer gravel en steeds minder wielren

Ik fiets inmiddels behoorlijk wat jaren op een racefiets. Ooit begonnen op een okergele Koga Miyata uit de jaren tachtig, gekocht via Marktplaats. Daarna kwam een Bianchi, een strak wielerpak, hartslagmeters, fietsvakanties en natuurlijk bergen. Veel bergen. Niet voor niets heet deze website Fietsbeklimmingen.nl.

Maar het afgelopen jaar is er langzaam iets veranderd. Ik pak steeds vaker mijn gravelfiets en steeds minder vaak mijn racefiets. Sterker nog: mijn Bianchi gaat binnenkort in de verkoop. Dat had ik een paar jaar geleden waarschijnlijk niet zien aankomen.

Eerst maar eens: gravellen

Sinds een half jaar heb ik nu een gravelfiets. Wat ik zo leuk ben gaan vinden aan gravellen is juist dat het fietsen wat minder voorspelbaar wordt. Een asfaltweg is meestal vrij duidelijk. Je rijdt eroverheen en aan het einde sla je links of rechtsaf.

Op de gravelbike kan datzelfde weggetje ineens veranderen in een zandpad, een modderstrook, een stuk bos, een smal paadje tussen de bomen of iets waarvan Komoot beweert dat het een fietspad is, maar waar je daar ter plaatse toch serieuze twijfels bij hebt. En juist dat vind ik leuk.

Een beetje zoeken. Soms verkeerd rijden. Even van de fiets omdat een pad toch iets minder begaanbaar bleek dan gedacht. Door mul zand ploegen. Een bocht induiken. Boomwortels ontwijken. Eigenlijk een beetje spelen in het bos.

Meer natuur, minder verkeer

Misschien is dit voor mij uiteindelijk wel de belangrijkste reden waarom ik meer ben gaan gravellen. De rust. Rond Eindhoven kun je prachtig fietsen, ook op de racefiets. Maar uiteindelijk deel je de weg vrijwel altijd met auto’s, bestelbusjes, scooters, landbouwverkeer en andere fietsers.

Op gravelroutes kan ik zomaar een half uur fietsen zonder een auto tegen te komen. Soms zonder überhaupt iemand tegen te komen. Je rijdt door bossen, over heide, langs velden en over zandpaden waarvan ik vaak niet eens wist dat ze bestonden. En gek genoeg voelt een rit van 50 kilometer daardoor soms avontuurlijker dan 100 kilometer over asfalt.

Ik kijk ook meer om me heen. Op de racefiets was ik toch sneller bezig met snelheid, gemiddelde, hartslag en het volgende segment. Op de gravelbike interesseert het me een stuk minder of ik gemiddeld 27,3 of 28,1 km/u heb gereden. Sterker nog: als je een paar kilometer door mul zand hebt geploegd, kun je dat gemiddelde sowieso wel vergeten. Ook wel bevrijdend.

Gravellen kan eigenlijk altijd

Nog een groot voordeel: het seizoen houdt niet echt op. Als mooiweerfietser vond ik wielrennen in het voorjaar en de zomer heerlijk. Maar zodra het kouder, natter en donkerder wordt, werd de racefiets steeds minder aantrekkelijk. Natte wegen. Opspattend water. Koude wind. Gladde bladeren. En auto’s die je in november kennelijk nóg iets minder goed zien dan in juni.

Met de gravelbike voelt slecht weer veel minder als slecht fietsweer. Sterker nog: een beetje modder hoort erbij. In de herfst door het bos rijden is prachtig. In de winter zijn droge zandgronden vaak prima te fietsen. In het voorjaar verandert alles weer. En in de zomer kun je vroeg in de ochtend eindeloos door het groen rijden.

Natuurlijk zijn er dagen dat het bos verandert in één groot modderbad en thuis de tuinslang ongeveer net zo lang nodig is als de fietstocht zelf. Maar toch: ik merk dat ik veel makkelijker het hele jaar door blijf fietsen.

Het is gewoon wat dynamischer

Wat ik ook steeds meer waardeer is dat gravellen fysiek en technisch wat afwisselender is. Waar je op de racefiets je vaak lange stukken in dezelfde houding zit en probeert vooral zo efficiënt mogelijk vooruit te komen met wind tegen, ben je op de gravelfiets voortdurend bezig.

Uit het zadel. Weer zitten. Andere lijn kiezen. Remmen voor een bocht. Optrekken. Over een kuil. Door zand. Even achterop hangen. Dan weer een lang recht gravelpad waar je vol kunt doorrijden. Het heeft iets van mountainbiken, maar zonder dat ik voortdurend het gevoel heb dat ik ergens vanaf moet springen. Dat laatste spreekt mij op mijn huidige leeftijd trouwens ook steeds meer aan.

En dus gaat de Bianchi weg

En dan komen we bij een enigszins pijnlijk onderdeel van deze ontwikkeling.

Mijn Bianchi gaat weg.

Dat vind ik toch wel een dingetje. Ik heb die fiets gekocht toen ik echt gegrepen werd door het wielrennen. Ik heb er enorm veel kilometers op gereden en er zit behoorlijk wat geschiedenis aan vast. Maar hij staat inmiddels vooral in de schuur.

Mijn huidige fiets is een Canyon Grizl. Een echte gravelbike, maar eentje waarmee je verrassend makkelijk verschillende kanten op kunt. Ik heb inmiddels twee wielsets. Eén met gravelbanden en één met 30 mm wegbanden. Wielen wisselen en mijn gravelfiets verandert ineens in een behoorlijk fatsoenlijke racefiets.

Niet zo licht en strak als een pure racer misschien. Maar voor die paar keer dat ik gewoon lekker een rondje over asfalt wil rijden: meer dan goed genoeg. En als we weer eens richting Alpen gaan en er een mooie beklimming op het programma staat? Dan gaan de wegwielen erin. Probleem opgelost (Of in ieder geval voldoende opgelost om de aanwezigheid van nóg een fiets in de schuur moeilijk te kunnen verdedigen).

Betekent dit het einde van het wielrennen?

Nee. Ik vind wielrennen nog steeds prachtig. Zeker in de bergen. Een lange klim, haarspeldbochten, langzaam boven de boomgrens uitkomen en uiteindelijk op een col staan: daar kan gravel voor mij niet zomaar tegenop. En ook thuis zal ik echt nog wel op de weg blijven fietsen.

Maar als ik op zaterdagochtend de schuur inloop en zonder vooraf bedacht trainingsdoel één fiets mag pakken?

Dan wordt het bijna altijd de gravelbike. Niet omdat ik harder wil. Juist niet eigenlijk.

Ik vind het leuker dat ik onderweg niet precies weet wat ik tegenkom. Dat ik nieuwe paden ontdek in gebieden waar ik al honderd keer heb gefietst. Dat ik het bos induik en even weg ben van verkeer, stoplichten en fietspaden.

Minder kilometers maken misschien. Meer fietsen.

Meer gravel op Fietsbeklimmingen.nl

En dat betekent automatisch ook iets voor deze website. Fietsbeklimmingen.nl begon ooit als een plek waarop ik informatie verzamelde over mooie beklimmingen. Later kwamen daar allerlei andere dingen rondom wielrennen bij.

De komende tijd komt daar steeds meer gravel tussen te staan: routes die ik mooi vind. Materiaal dat ik gebruik. Ervaringen onderweg. Misschien mooie gravelgebieden in Nederland en daarbuiten. En natuurlijk blijft er genoeg ruimte voor bergen, beklimmingen en wielrennen.

Want uiteindelijk is er niet zoveel veranderd. Ik vind fietsen nog steeds geweldig.

Overstap naar de gravelbike

Waarom ik steeds meer gravel en steeds minder wielren

Eerst maar eens: gravellen

Meer natuur, minder verkeer

Gravellen kan eigenlijk altijd

Het is gewoon wat dynamischer

En dus gaat de Bianchi weg

Betekent dit het einde van het wielrennen?

Meer gravel op Fietsbeklimmingen.nl

Lees ook:

Mijn Canyon Grizl als gravelbike én racefiets: één fiets, twee wielsets

Stijlvol en praktisch ophangsysteem voor je fiets

Boeken over Wielrennen – Leestips