Mijn Canyon Grizl als gravelbike én racefiets

Één fiets, twee wielsets

Zoals ik eerder al schreef, ben ik steeds meer gaan gravellen en steeds minder gaan wielrennen. Zo weinig zelfs dat mijn oude Bianchi racefiets inmiddels de deur uit mag. Maar helemaal stoppen met wielrennen wil ik ook weer niet. Ik vind het nog steeds heerlijk om af en toe een rondje over de weg te rijden.

Gelukkig bleek daar een vrij eenvoudige oplossing voor te zijn: een tweede wielset voor mijn Canyon Grizl. Gravelwielen eruit, racewielen erin en gaan. Nou ja, het was wel even wat uitzoekwerk: er waren nog een paar kleine dingen om rekening mee te houden.

Waarom geen aparte racefiets meer?

Mijn Bianchi heb ik inmiddels zo’n vijftien jaar. Nog steeds een mooie fiets en ik heb er heel wat kilometers op gemaakt. Maar technisch is er in die vijftien jaar natuurlijk ook wel het een en ander veranderd.

Mijn Bianchi heeft een aluminium frame, velgremmen en relatief smalle banden. Mijn Canyon Grizl heeft een carbon frame, schijfremmen en kan probleemloos op bredere racebanden rijden.

Daarmee begon ik me steeds meer af te vragen waarom ik eigenlijk twee fietsen in de schuur moest hebben staan. Zeker omdat ik voor het grootste deel van mijn ritten tegenwoordig toch de Grizl pak. Daar kwam nog een heel praktisch argument bij: ruimte. Mijn vriendin rijdt inmiddels ook – lekker ANWB – op een Canyon Grizl. Met een losse racewielset kunnen we daardoor allebei zowel gravellen als op de weg fietsen. In plaats van vier fietsen (twee gravelbikes en twee racefietsen) houden we er dus twee over. Plus een extra set wielen aan de muur.

Dat scheelt nogal in de schuur. En eerlijk gezegd is dat argument minstens zo overtuigend als alle technische voordelen. En de extra wielset kon daardoor van de gezamenlijke rekening :) Dus: kon ik van mijn Grizl niet gewoon óók mijn racefiets maken?

Scope R4-wielen met 30 mm Schwalbe One

Voor de racevariant van mijn Grizl gebruik ik een set Scope R4 carbonwielen. Die kwamen op mijn radar vanwege een vrij overtuigend technisch argument: ze waren in de aanbieding. Soms hoeft materiaalkeuze ook niet ingewikkelder gemaakt te worden dan het is. Én het is een merk uit Eindhoven.

Ik heb ze voorzien van 30 mm Schwalbe One-banden. Daarmee verandert de fiets behoorlijk. Niet alleen qua uiterlijk, maar vooral in hoe hij rijdt. Met de brede gravelbanden voelt de Grizl logischerwijs wat zwaarder en gedempter op asfalt. Met de Scope-wielen en de Schwalbe Ones wordt hij direct een stuk lichter en sneller.

Het wordt natuurlijk niet ineens een pure racefiets. Maar hij komt behoorlijk in de buurt. En voor mij is dat goed genoeg.

Even opletten met Micro Spline

Er zat alleen één technisch detail aan waar ik bij het zoeken naar een wielset rekening mee moest houden. Mijn Grizl gebruikt een Shimano 12-speed 10-45 cassette en daarvoor heb ik een Micro Spline-body nodig.

Niet iedere racewielset wordt daar standaard mee geleverd. Bij Scope kon dat gelukkig wel. Voor de R4 is een aparte Shimano Micro Spline-body verkrijgbaar, waardoor ik dezelfde cassette kan gebruiken als op mijn gravelwielen. Dat was voor mij eigenlijk een voorwaarde. Want ik wilde niet iedere keer als ik van wielset wisselde ook nog aan de derailleur moeten gaan zitten rommelen.

Wielen wisselen en klaar

En dit is misschien wel het fijnste aan de hele constructie. Op beide wielsets zit dezelfde cassette. Daardoor is het bij mij echt een kwestie van:

gravelwielen eruit, racewielen erin en fietsen.

De derailleur schakelt met beide wielsets gewoon goed. Geen kabelspanning aanpassen, geen derailleur opnieuw afstellen en geen gedoe voordat ik kan vertrekken.

De theorie dat dit technisch zou moeten kunnen, blijkt ook in de praktijk dus wel goed te werken. Al was het in het begin wel nog even handigheid krijgen in het verwisselen van de wielen (met name achter). Maar ook dat lukt nu vrij soepel.

Eigenlijk is mijn ‘racefiets’ nu moderner dan mijn racefiets

Het grappige is dat mijn Grizl in race-uitvoering op een aantal punten moderner is dan de fiets die hij vervangt.
Ik rijd nu op een carbon frame met carbonwielen, hydraulische schijfremmen en 30 mm banden.

Vooral die wat bredere banden bevallen me goed. Vroeger leek bij racefietsen ongeveer te gelden dat smaller automatisch sneller was. En dus reed ik jarenlang op behoorlijk smalle banden met flink wat druk erin.

De 30 mm banden op de Grizl geven veel meer comfort. En ik lever voor mijn gevoel nauwelijks iets in aan snelheid.

Maar er is wel degelijk een compromis

Tot zover klinkt het alsof je iedere racefiets onmiddellijk op Marktplaats kunt zetten en gewoon een extra wielset moet kopen. Zo simpel is het ook weer niet. Het grootste verschil zit voor mij in de aandrijving:

Mijn Grizl heeft maar één voorblad.

Voor gravellen vind ik dat ideaal. Geen voorderailleur, lekker simpel en met de 10-45 cassette achter heb ik een enorm bereik. Ook in de bergen kan ik daar prima mee uit de voeten. Een licht genoeg verzet is bepaald niet het probleem.

Op het vlakke merk ik het verschil met mijn oude racefiets wel. Op de Bianchi had ik door de combinatie van voorbladen en cassette veel meer kleine stapjes tussen de versnellingen. Daardoor kon ik bijna altijd precies een verzet vinden waarbij mijn trapfrequentie prettig voelde.

Met de 1x-aandrijving van de Grizl zijn de stappen achter groter. Bij hogere snelheden kom ik daardoor soms net verkeerd uit.

Het ene tandje is nét te zwaar, de ander net te licht. Dat is voor mij het duidelijkste compromis van deze oplossing. Ik kan prima hard rijden op de Grizl. Maar een echte racegroep biedt op asfalt simpelweg meer keuze om precies het juiste verzet te vinden.

Ook de slijtage verdient aandacht

Er is nog iets waar een Canyon monteur ons op wees: slijtage. Als je twee wielsets met ieder een eigen cassette gebruikt, maar steeds dezelfde ketting, kunnen die onderdelen ongelijk gaan slijten.

Gebruik je bijvoorbeeld 90 procent van de tijd je gravelset en maar af en toe de racewielen, dan krijgt de ene cassette veel meer kilometers te verwerken dan de andere. Op termijn kan dat ervoor zorgen dat een ketting en cassette niet meer zo lekker bij elkaar passen.

Iets om in de gaten te houden dus. Voor mij vooral een reden om de slijtage van de ketting goed te blijven controleren en niet te wachten tot alles versleten is.

6773E272-DCB9-44DC-B278-19272A290D7D_1_102_o

Is een Grizl met racewielen een echte racefiets?

Nee. En tegelijkertijd: voor mij eigenlijk wel. Als ik iedere week snelle groepsritten zou rijden en zoveel mogelijk snelheid uit mijn fiets wilde halen, zou ik waarschijnlijk gewoon een echte racefiets houden. Daar is die tenslotte speciaal voor gemaakt. Maar dat is niet meer hoe ik fiets.

Het grootste deel van mijn kilometers maak ik tegenwoordig op gravel. Af en toe wil ik een snelle rit over asfalt maken en daarvoor is mijn Grizl met de Scope-wielen meer dan goed genoeg.

Sterker nog: door het carbon frame, de goede wielen, schijfremmen en comfortabele 30 mm banden is het op veel punten gewoon een flinke upgrade ten opzichte van mijn oude Bianchi.

Alleen dat schakelen op het vlakke… Daar moet ik mee leren leven. Maar van vier fietsen naar twee, en toch kunnen kiezen tussen gravel en asfalt? Dat vind ik voorlopig een prima deal.