https://fietsbeklimmingen.nl/wp-content/uploads/2026/09/EFCB09CF-D3DF-474C-8A67-A68C19BB7C4C_1_105_c-1.jpeg
666
1182
admin
https://fietsbeklimmingen.nl/wp-content/uploads/2026/09/fietsbeklimmingen-logo-2026.png
admin2026-09-30 14:49:342026-09-30 14:53:18De Eifel – Gravelparadijs dichtbij huisÉén van de dingen die ik zo leuk ben gaan vinden aan gravellen, is dat je eigenlijk helemaal niet ver weg hoeft voor een mooie rit. Dat geldt in Eindhoven in ieder geval. Op de racefiets had ik toch vaak het gevoel dat ik eerst de stad uit moest. Stoplichten, fietspaden, rotondes, woonwijken. Pas daarna begon het fietsen een beetje. Met de gravelbike is dat anders.
Vanaf mijn huis zit ik vrij snel tussen de bomen en vanaf daar kan ik alle kanten op: Heide, bos, brede grindpaden, zandstroken en af en toe een singletrack. Inmiddels gravel ik ongeveer een jaar rondom Eindhoven en er zijn een paar gebieden waar ik bijna automatisch steeds weer terechtkom.
Leest, mijn favoriete speelplekken!
Strabrechtse Heide: a gift that keeps on giving
Met stip op 1! Als ik één gebied moet kiezen waar ik het allerliefst gravel, dan is het de Strabrechtse Heide. Het fijne aan dit gebied is vooral hoe groot het voelt. Je hebt lange rechte gravelpaden waarop je lekker tempo kunt maken, zandpaden, stukken door het bos en open heide waar je behoorlijk ver van je af kunt kijken. En vooral: heel veel mogelijkheden om ergens af te slaan.
Ik kom hier inmiddels bijna een jaar en nog steeds ontdek ik paden die ik nog niet heb gehad. En dat is voor mij gelijk ook een van de leukste dingen aan gravellen: op de racefiets reed ik uiteindelijk toch vaak dezelfde rondjes. Misschien een keer linksom in plaats van rechtsom, maar echt veel verrassingen zaten daar niet meer in.
Op de Strabrechtse Heide kun je een route die je al tien keer hebt gereden met twee andere afslagen ineens weer compleet anders laten voelen. En daarom zit de heide inmiddels eigenlijk standaard in mijn langere gravelrondjes.
Goed om te weten: in het weekend is het ook een populair fiets- en wandelgebied, op doordeweekse dagen is het er lekker rustig.
Het Dak van Brabant: voor de nodige hoogtemeters
Als oud-Nijmegenaar heeft Eindhoven voor mij 1 groot gemis: heuvels. Het is hier zo plat als een dubbeltje. Op de racefiets moet je het hier vooral hebben van viaducten om hoogtemeters te maken, als je gaat gravellen is daar gelukkig: het Dak van Brabant bij Gulbergen.
Het Dak van Brabant is een voormalige vuilnisberg die nu dienst doet als kunstmatige heuvel is. Je kunt het Dak van Brabant vanaf verschillende kanten beklimmen en er liggen meerdere gravelpaden waarmee je een beetje kunt variëren. Sommige stukken slingeren mooi geleidelijk omhoog, andere voelen op de gravelbike toch ineens behoorlijk steil (met name de slinger aan de Oostzijde vergt de nodige techniek om niet om te vallen).
Het Dak van Brabant valt goed te combineren met de Strabrechtse heide, dus zit vaak aan het begin of einde van één van mijn rondjes.
Stratumse Heide en Leenderheide
De Stratumse Heide en Leenderheide zijn misschien niet de gebieden waar ik speciaal een hele dag voor zou plannen, maar ik gebruik ze enorm veel om snel Eindhoven in en uit te komen. Binnen 10 minuten zit je op een grindpad tussen de bomen en heb je nauwelijks meer het gevoel dat je vlak bij de stad rijdt.
De omgeving is hier behoorlijk afwisselend: verharde fietspaden over de hei, brede zand- en grindpaden door het bos en allerlei mogelijkheden om onderweg weer een andere kant op te draaien. Ook liggen er verschillende MTB-routes en singletracks in het gebied die ook prima te doen zijn op een gravelbike (gravelbike = een jaren 90 mountainbike).
Mijn favoriete gravelplekken rondom Eindhoven op de kaart
Eindeloos combineren
Wat deze gebieden voor mij extra leuk maakt, is dat je ze makkelijk aan elkaar kunt knopen. De Stratumse Heide en Leenderheide zijn voor mij vaak het begin van een rit. Je bent de stad snel uit, pakt daar de eerste onverharde kilometers mee en kunt vervolgens verder richting Heeze en de Strabrechtse Heide en van daar door het bos naar het Dak van Brabant en via het kanaal terug naar Eindhoven.
Vanuit huis kan ik vertrekken en binnen vrij korte tijd in de natuur fietsen. Vanaf daar kan ik eindeloos combineren tussen bos, heide, gravel, zand en af en toe een technisch stukje. En ik hoef mijn route lang niet altijd vooraf helemaal vast te leggen. Dat laatste ben ik misschien nog wel het leukste gaan vinden.
Gewoon fietsen, een pad zien, afslaan en kijken waar je uitkomt. Het is ongeveer het tegenovergestelde geworden van hoe ik vroeger op de racefiets zat, met een vooraf uitgestippelde route en een redelijk helder idee van hoeveel kilometer er die dag gereden moest worden.
En er valt vast nog genoeg te ontdekken
Ik ben pas een jaar bezig. En als ik alleen al kijk naar hoeveel nieuwe paden ik nog steeds ontdek op de Strabrechtse Heide, vermoed ik dat ik voorlopig nog niet ben uitgekeken. Daarnaast begint het inmiddels natuurlijk ook alweer te kriebelen om mijn actieradius wat groter te maken.
Richting de Kempen, nog verder naar het zuiden richting België. En waarschijnlijk liggen er ten noorden en oosten van Eindhoven ook nog genoeg paden om te ontdekken. Dus dit lijstje is zeker nog niet compleet. En eigenlijk hoop ik vooral dat dat zo blijft. Want een beetje verdwalen hoort inmiddels bij het fietsen.








